Zal ik nou op mijn festivalmatje slapen of moet toch een nieuwe kopen? Dat laatste toch maar gedaan, het werd een selfinflatable matras. Super handig nu hoef ik zelf niet meer te pompen. Een slaapzak had ik nog, en de reiskoffer werd ook als snel gevonden. Het was begonnen, inpakken en wegwezen spookte alleen nog door mijn hoofd. Maar ja wat moet ik nou allemaal mee nemen bedacht ik me meteen, vroeger als welp nam ik snoep, kleding, en wat speeltjes mee. Maar nu als leiding is het toch even anders pakken. Ik gooide maar twee spijkerbroeken erin, een warme trui, wat shirts en overhemden, en natuurlijk niet te vergeten voldoende ondergoed. Toen kwam het scheerapparaat, mijn deo, aftershave, handcrème, lippenbalsem, kam en tandpasta. Het enige wat ik daadwerkelijk tijdens zomerkamp heb gebruikt, was mijn scheerapparaat, tandpasta en deo. De rest blijft dus volgend jaar lekker thuis. En toen nog wat ‘na mijn idee’ leuke en handige dingen: 20 pennen, kladblokje, tijdschriften, aanstekers, muggenspul, sigaren, wekker, flesopener, zonnebril en ballonnen. Goed mijn koffer zat vol, de rits ging nog maar net dicht, nu was mij goochelkoffer aan de beurt, een selectie van mijn trucs en enkele thema dingen paste er perfect in. Binnen een half uur was ik er wel klaar mee nu alleen mijn thema kleding nog. Tijdens het welpenkamp zou ik verschijnen als Merlijn, als snel haastte ik me naar de plaatselijke feestwinkel voor een lange baard, pakte een oude winterjas en een blauwe clownsbroek. Ik was nu bijna compleet, nog snel een baret en magische staf gefikst, voor mij kon het kamp wel beginnen!
Op zaterdag kwam ik lekker vroeg bij de Bison aan, echt zenuwachtig was ik niet maar ik vond het wel weer spannend, het gevoel dat ik als welp, verkenner en rowan altijd had kwam lekker weer even terug. Na de eerste bak koffie en de laatste voorbereidingen kwamen de eerste welpen al met hun ouders aan, de ene met een grote tas de andere met zes kleine tassen. De berg bagage in het welpenlokaal groeide dan ook snel. Na het welkomstwoord door de Heraut (Djibi), werd al snel de auto-indeling bekend, ik als Merlijn mocht plaats nemen in de nieuwe auto van de familie Peerenboom, als snel hoorde ik van Maarten over de navigatie, het raamdak en alle toeters en bellen van de auto. Het was rond 11 uur dat er 19 welpen en vijf leiding vertrokken richting Wageningen. Binnen een half uur waren we er bijna. Na de witte villa nog twintig meter en dan links af. Zo was de laatste zin van de routebeschrijving naar het gebouw voor de komende dagen, die twintig meter kwam als heel snel, vandaar ook dat we er langs reden om vervolgens 400 meter verderop te keren.
Gelukkig waren we niet de enige die dit stukje fout reden. Eenmaal aangekomen bij het gebouw Die Wiltgraeff moesten we even wachten op de vorige groep die het gebouw gehuurd had en op het punt stond te vertrekken. Toen ze eindelijk weg waren konden we het gebouw binnen. Het zag er vanaf buiten al groot uit, en dat was het van binnen dan ook. Met aan de linkerkant een slaaplokaal in het midden de leidingruimte annex bar, keuken, douches en toiletten en aan rechterzijde de eetruimte, gek genoeg ingedeeld met 6 hokjes. Het gebouw op zich zag er goed uit, maar het was er wel enorm smerig, net als of er een maand niet was schoongemaakt. Al snel vond iedereen zijn plekje en konden de aardige ouders die ons gebracht hadden weer lekker terug naar huis om te genieten van een week zonder kids.
Voor ons als leiding echter was het nu echt opletten, regelen, helpen, leiden en activeren. In de middag begonnen we meteen met een themaspel waarna als snel het avondeten werd opgediend. Zoals gebruikelijk hadden alle welpen corvee, als snel werd duidelijk wie wat moest doen en ging iedereen met tegenzin aan de slag. Na het avondspel was het bedtijd voor de kids, rond negen uur lag zo’n beetje iedereen plat en kon Djibi beginnen met voorlezen. Keten hoort erbij en dus ook meteen de eerste avond al, ik kon merken dat de kids nog alles een beetje af tasten en ons als leiding lekker uit probeerde. Toen iedereen sliep was het eindelijk tijd voor een pilsje, sigaartje en een momentje zonder 19 schreeuwende en vragende kids om je heen. We bespraken zondag even door, en wisselden meteen onze eerste ervaringen uit. Hoe kort de dag ook was ik had meteen al een goed beeld van de meeste kids die ik hiervoor nog maar slechts één keer had gezien.
Zondagochtend was het vroeg toen we de eerste stemmetjes al hoorden uit het slaaplokaal van de welpen. Het opstaan ging vrij vlot, ook de dag zelf ging snel voorbij, het was de tweede dag van kamp waarin we elkaar nog beter leerde kennen en waarin de groep welpen ook wat losser kwam. Maandag gingen we zwemmen, drie kilometer verderop was het zwembad. De heenweg ging vrij gemakkelijk daar de kids nog vol zaten met energie, in het zwembad zelf waren het vooral de glijbaan en de duikplank die het hem deden. De terugweg werd slenterend afgelegd, ik zelf was ook best moe en slenterde vrolijk mee. Zes kilometer op een dag was voor de meeste welpen veel, het was dan ook s’avonds vrij snel lekker stil en iedereen sliep binnen een half uur lekker in.
Dinsdagochtend was het opstaan dan ook later dan normaal, voor ons als leiding was het uitslapen aangezien de eerste kids pas rond negenen wakker werden. We hadden deze dag gebombardeerd tot sportdag, met o.a. blindemannetje, kussengevecht, pijl en boog schieten, en zwaardvechten. Ik merkte tijdens het sporten dat ik de meeste kinderen nu wel beter kenden, en ook alle namen kond ik steeds beter onthouden. Na het avondeten volgde er nog een ridderspel en toen de bedden voor de kids. In de nacht van dinsdag op woensdag heb ik me zelf maar verhuisd van de bank naar de grond, ik kon slecht slapen omdat ik na drie nachten op een oude bank toch wel last kreeg van mijn rug en schouders. Kennelijk is drie nachten het maximum wat ik kan uithouden op een bank, goed om te weten.
Na het opstaan volgde het inmiddels vaste ochtendritueel van eerst koffie dan tafel dekken, kids aansporen om toch echt uit bed te komen en truien niet binnenste buiten aan te doen. En dan het minuutje stilte, gevolgd door hap, hap, happer de hap, bik, bik, bikker de bik, eet smakelijk! Een yell die ik al meer dan tien jaar niet had gedaan kwam er nu ook weer moeiteloos uit. Woensdag was spellendag, ik keek tijdens het spelen uit naar de dag van morgen, donderdag. Woensdag verliep vrij vlekkeloos en al snel kwam er een einde aan een heerlijke, toch wel regenachtige dag. s’Avonds besefte ik me: We zijn op de helft. Aan de ene kant een constatering die me deed herinneren aan de eerdere leuke dagen, aan de andere kant keek ik ook al naar huis, een warme douche en een gewoon bed.
Op donderdag gingen we naar de stad, althans dat vertelde we de kids. Wie liepen naar de dichtstbijzijnde bushalte (zo’n 1,5km) en namen toen de bus naar het Dierenpark in Rhenen, de buschauffeur maakte enkele leuke opmerkingen zoals, jullie gaan kersen plukken via de intercom. Al snel besefte alle welpen dat we niet naar de stad gingen maar naar het dierenpark. Terwijl ik rustig de krant las zaten alle welpen met hun ogen naar buiten te kijken en voelde ik de spanning die ze hadden. Na het voorlezen van enkele horoscopen waren aangekomen bij het dierenpark. Hier volgde eerst een leuke speurtocht die qua routing wel wat vreemd was, daarna mochten alle kids vrij spelen in de binnenspeeltuin of zich vermaken in het park. In de middag aten we een smulpakket bestaande uit patat, een appel en wat drinken, iets wat voor ons als leiding toch wat weinig was. Al snel bestelde we dan ook maar wat meer bij de vriendelijke doch goed uitziende vrouwelijke medewerkers. Het park was leuk alleen misten we her en der wat dieren en was de zeehondenshow helaas wat kort aangezien de zeehonden geen zin hadden om hun kunsten te vertonen.
s’ Avonds volgde het nachtspel, de kids lagen op bed rond half tien en om half elf kwam de schout het gebouw binnen lopen om de kids op te halen voor het nachtspel. Het duel tussen Koning Arthur II en de zwarte ridder Tristan de Linke. Enkele kids waren zo moe en afgepeigerd dat ze besloten heerlijk in bed te blijven liggen, echter zeiden ze wel dat we alles de volgende dag moesten vertellen van wat er gebeurd was. Het weer werkte goed mee, het onweerde, de regen kwam met bakken uit de lucht. Een ideale setting zo bleek. Echter kwamen de welpen die mee waren gegaan wel nat, tot op hun ondergoed aan toe terug. Tristan was verslagen en alle welpen konden nu eindelijk de volgende dag geslagen worden als ridder. Wij als leiding, de zwarte ridder en handlangers konden onder het genot van een biertje terug kijken op een geslaagde avond en dag.
Alle welpen wisten inmiddels dat we op vrijdag naar de stad gingen, dit deden we dan ook. Het was een stuk lopen maar wel minder ver dan het zwembad eerder in de week. Eenmaal in de stad kreeg iedereen een uurtje de tijd om het zakgeld uit te geven en lekker rond te kijken in de Wagenische binnenstad. Als snel zochten we als leiding een terrasje op om daar te genieten van een heerlijke kop Irish Coffee met likeur, en we konden even uitrusten van de wandeling. Na ongeveer drie kwartier kwam de eerste welp alweer onze kant op, een zak snoep en een cadeautje voor zijn zusje waren de aanwinsten. We vonden het zo schattig dat hij niet zoals iedereen alles had uitgegeven aan snoep, snoep en snoep, maar ook aan zijn zusje dacht. Na de lunch met de door welpen zelf gemaakt lunchpakketjes deelde we de groep op in drie kleine groepjes op om ze het appel voor een ei spel te laten spelen. Na ongeveer een uur kwamen ze onder andere terug met een Calvin Klein tas (deze bleek achteraf een gratis tas te zijn), een adslpakket, diverse poppetjes, haarspray, rugtas en zelfs een groepje had de appel ook nog steeds. Na dat de buit eerlijk werd verdeeld keerden we terug naar Die Wiltgraeff om daar te genieten van de heerlijke patat gemaakt door Rann.
Vrijdagavond volgde de bontenavond waar verscheidene goede en leuke stukjes de revue passeerden, waarin ik mijn goochelkunsten kort vertoonde en gedanst werd. Al met al kon ik terug kijken deze avond op een geslaagd kamp met een leuk team leiding en een erg leuke groep van kids. Zaterdag was het inpakken en wegwezen, eenmaal op de Bison stonden de eerste ouders al te wachten en kwamen de verkenners en rowans ook terug van hun zomerkamp, al snel werden de eerst anekdotes, verhalen en ervaringen gedeeld. Rond twee uur keerde ik huiswaarts om even lekker te slapen en te genieten van een heerlijke warme douch. s’Avonds was er nog een heerlijk leidingetentje bij de Argentijn waarbij er wat verwarming ontstond rond het bestelde eten maar waar ook weer verhalen werden gedeeld, personen werden besproken en iedereen kon terug kijken op een heerlijke scoutingweek.
Al tikkend aan dit stukje heb ik al weer zin in volgend jaar, we hebben waarschijnlijk al een thema en ideeën voor een locatie, maar eerst volgen natuurlijk nog de weekenden en de reguliere zaterdagopkomsten. Ik heb er in ieder geval zin in om als nieuwe leiding, terug van weggeweest mij in te zetten voor de groep, en om nog meer mee te maken dan dat ik inmiddels al heb gedaan.
SAHI