Het is u ongetwijfeld opgevallen, de Rowanspeltak adverteert al een ruime periode in het Bison Gebrul, zodat zij geld kunnen verdienen om hun relatief dure programma’s te bekostigen. Uit interesse is de redactie zaterdag 26 april met de Rowans mee gegaan naar een “klus” om eens te kijken hoe het nou eigenlijk in zijn werk gaat.
Om 07:00 uur wordt verzameld op de Bison, er is een kopje koffie waarna al snel het nodige materieel wordt ingeladen en men per auto vertrekt richting Arnhem. Onderweg wordt mij verteld dat er al eerder met een groep van zes man, een dag lang, in de betreffende tuin gewerkt is. Dit naar grote tevredenheid van de eigenaars en zodoende werd deze Bison speltak een tweede keer benaderd.
Om 09:00 arriveren we bij de bewuste tuin, op de stoep staan twee, nog lege containers te wachten op wat komen gaat, en na de koffie wordt gestart, de begeleiding maakt een plan van aanpak en al snel is er in de tuin niets anders te zien dan noeste arbeid.
De opdrachtgever heeft geen affiniteit met scouting, “ik ben bevriend met Hans (broer van Thijs Keijmel red.) en toen hij hoorde wat een hovenier mij ging kosten kwam hij met dit idee. Ik heb het ontwerp door een tuinarchitect laten maken, wil zelf de plantjes er wel inzetten, maar dat grondwerk red je nooit alleen. Deze jongens werken hard en ach… het is ook voor het goede doel, haha.”
Er moeten vier niveaus in de tuin aangebracht worden zodat er verschillende terrassen ontstaan. Achter in de tuin dienen vier boomstronken met wortels en al verwijderd te worden en voorin de tuin licht een betonnen terras. Op vakkundige wijze worden op verschillende plaatsen z.g.n. hoogte punten aangegeven t.b.v. de terrassen. De boomstronken, van eerder door de Rowans verwijderde bomen moeten houden lang stand, maar moeten het na intensieve arbeid ook ontgelden. Langzamerhand beginnen de containers op straat (6m3 elk) zich te vullen.
Dan begint de regen te vallen, na langzaam druppelen komt op een zeker moment met bakken uit de hemel, er is tijd voor een bakkie en een peuk. “de vorige keer was het zwaarder” wordt mij verzekerd, “de complete tuin was overwoekerd en lag vol met stenen, niet zomaar stenen, maar bakstenen, allemaal netjes naast elkaar onder een dikke laag gras.” Toen waren de handen vol met kramp geweest en de ruggen niet ver van gebroken.
Tussen de buien door zien de Rowans kans, toch nog de nodige grond te verzetten en geen van de boomstronken zou het einde van de middag halen. Dit leek aanvankelijk niet voor het terras te gelden, een hardnekkige laag van 10 cm. beton, ondersteund door een dubbele laag bakstenen, hield lang stand. “de vorige keer ging het helemaal niet” verteld Tjim, “Toen hadden we een te lichte drilboor, met deze gaat het eigenlijk best goed. Je moet gewoon volhouden.” Nadat ook het laatste stukje terras was bezweken voor het geweld van de Kangoo en de waterbestendigheid van een enkele Rowan is de opdrachtgever buitengewoon tevreden. Het is rond de klok van vijven en het regent pijpenstelen, onder een afdakje ontdoet één ieder zich van de nodige modder en natte kleren, drinkt nog een biertje en dan gaat de Rowangroep weer richting Zeist.