Het was een doodnormale vrijdag toen wij (de rowans) en de leiding plus een aantal stamleden arriveerden, dondersgoed wetende wat voor fijn weekend weer in het verschiet lag: het groepsweekend!. Na een bekertje koffie genuttigd te hebben, kwam het hele team in actie en werd er druk heen en weer gelopen en gecommuniceerd, over wat nu wel mee moest en wat echt niet: De tenten waren bijvoorbeeld van groot belang, terwijl de stamppotstamper toch echt achterwege moest worden gelaten. Niet geheel curieus natuurlijk, want er waren al geruchten dat we “Italiaans” gingen eten op zaterdag.
Toen bijna alle spullen in de aanhangwagen waren geladen, werden de rowans (m.u.v. een paar slimmerds die geen fiets bij zich hadden) vriendelijk doch dringend verzocht om hun luie lichamen in beweging te zetten richting Baarn, alwaar zij konden meehelpen met het opzetten van alle tenten. Spoedig volgde de rest van de “scouts”.
Afijn, na het opzetten van alle tenten (wat niet geheel zonder slag of stoot ging), was het tijd voor ontspanning. Dit geschiedde onder het genot van een halflauwe Amstel en wat extra speciale kazen, die waren gesponsord door een zekere E.B… Veel van de scouts waren moe, en dus zochten zij al snel hun hangmat op.
Piekerend over wat er de volgende dag zou gaan gebeuren, dommelde zij al snel in.
De volgende dag begon met de geur van de gebakken ei en koffie. Deze ochtendroes werd al vrij snel verstoord, toen om 10:00 uur de verkenners en welpen arriveerden. Nadat zij ook hun draai (en slaapplek) hadden gevonden, kon er aan het middagspel begonnen worden.
Met een gevulde maag werden de jongens ingedeeld in groepjes met een rowan als begeleiding. Als u wilt weten hoe dit spel tot een goed einde is gekomen, kunt u het beste uw zoon ondervragen.
Na het avondeten was het tijd om ons (de rowans) klaar te maken voor de dropping. Nadat de 3 laatste rowans zich bij ons hadden gevoegd na een harde dag werken, konden we de dropping gaan lopen. Een paar kernwoorden van deze geslaagde dropping waren : mist, pont, becherovka, eemland, routekaart… bedenkt u er zelf maar iets bij…
Na een heerlijk nachtje (die ijskoud was!) waren de aspirant rowans klaar voor de beruchte overvlieging.
Het idee: bind alle aspirant rowans aan elkaar en laat ze een stormbaan voltooien, gevolgd door het inschenken van koffie met 4 touwen. Ga er maar aan staan!.
Natuurlijk was dit geen moeilijke opgave voor hen die vanaf nu door het leven gaan als rowan. Ik wil dan ook Bob, Stijn en Tomas feliciteren met deze mijlpaal in hun nog jonge, (onschuldige??) levens.
-Evert
(N.B. : Voor Jesse zal een gerechtvaardigde, maar eerlijke oplossing gevonden worden)