Op de vrijdag die maar éénmaal per 4 jaar bestaat verzamelden de stamleden zich rond 19:00 uur op De Bison. Toen iedereen er was, werd iedereen letterlijk in de aanwezige auto’s gepropt. Alles paste maar net. De bestuurders zaten het ruimst, de anderen waren verborgen onder bagage en andere zaken. Ditmaal hoefden we gelukkig niet zo heel ver dus was dit descomfort van korte duur.
Voor het oplettende stamlid was al snel gebleken dat baron Hildebrandt Adelmund Rochemont DER WEIJCK stond voor Harderwijk. Andere slimmerds hadden met behulp van google gevonden dat het ‘Landchoet’ Weliba Dabar zich bevond in Harderwijk. Voor anderen was dit nog een totale verassing. Maar natuurlijk verraadt de routebeschrijving al snel de bestemming. De reis verliep vlot om 21:00 uur was iedereen aanwezig en gesettled.
Na de administratieve afhandeling, introductie en uitleg van het spel van die avond toogde iedereen naar zijn of haar spelterrein. Gewapend met 4 borrelglazen gevuld met nogal merkwaardige drankjes werd begonnen aan de stamversie van ‘Mens-erger-je-niet’ waarbij, wanneer je een borrelglaasje ‘slaat’, het borrelglaasje van de geslagene geleegd moet worden door de dader. Alle hilariteit ten top bleken de mixen in de borrelglaasjes van een nogal vieze smaakjes te zijn voorzien. Gezegd kan worden dat het ‘slaan’ enkelen duur kwam te staan.
Helaas was een echte winner niet aan te wijzen, doch had iedereen zich prima vermaakt. wat ook wel bleek uit de chaos die de volgende morgen de snel opgeruimd werd
Het vervolg van het stamkamp stond al vroeg op het programma: Een wandeltocht. Niet zomaar een wandeltocht natuurlijk. Welnee, de tocht voerde naar een watersportbedrijf. Hier werd het vervolg duidelijk. Tijd voor actie. Tijd om opgekropte energie de vrije loop te laten. Het was tijd om het kind in de stamleden weer los te laten. Tevoorschijn kwam: De Step! Een step? Jawel de step!
Verbazing en ongeloof tekende de gezichten. Doch toen de eerste aanzetten gemaakt werden kwamen de gelukzalige tevoorschijn. Met een af en toe doorbrekend zonnetje, een stevige bries wind afwisselend in de rug of in het gezicht werd begonnen met de steptocht. Nog geen 100 meter na de start van de tocht diende de eerste lekke band zich al aan. Dankzij de ferme knuisten van Inno was dit plakklusje snel geklaard en konden we weer op pad. De paden op de lanen in. Over heide en door het bos. Soms genietend van de wind in de rug en heuvelaf. Soms puffend bergop met tegenwind.
Even kijken bij de schaapjes tijdens een korte rustpauze en weer door. Al met al een vermoeiende toch wat zou blijken uit de het middagprogramma.
De middag zou plaatsvinden in het historische centrum van Harderwijk. Door middel van een speurtoch moesten de stamleden zich door de stad verplaatsen en zo vragen beantwoorden. Helaas was menig stamlid zo vermoeid dat van de speurtoch weinig gelopen is. Echter de vragen werden grotendeels wel beantwoord. Vrijwel iedereen heeft de speurtocht de speurtocht gelaten en heeft lekker zitten smikkelen bij een eetcafé, restaurant of snackbar. Na wat perikelen bij de Xenos met een ouwe gek voor de deur die zowaar hulp kreeg van een omstander toogden wij weer richting het landchoet Waliba Dabar. Alwaar iedereen uitgeteld genoot van een lekkere pint en een paar uur later kon genieten van een ietwat aangebrand Chineesje.
Het avond programma was ook deze keer weer vrij voor iedereen. Vanwege de vermoeidheid werden de spelkaarten tevoorschijn getoverd en werd er gepokerd en getouped naar hartelust. Om te benadrukken hoe vermoeid de meesten waren: Normaliter gaan en aantal stamleden nog lekker op stap, het nachtleven van het dorp of de stad ‘ontdekken’. Maar zelfs dat is deze keer niet gebeurd.
Zondagmorgen was het weer vroeg op. Maar met een goede reden. Er stond nog een mooie activiteit te trappelen. Een spel wat vrijwel iedereen kent. Stratego, maar dan levend. Het spel werd uitgelegd, de kaartjes uitgedeeld. Uit alles bleek dat de boel niet actief zou gaan worden. De twee groepjes wandelen bedeesd weg om de vlag te verstoppen. Na even gewacht te hebben kon het spel beginnen.
Na een paar minuten bleek dat het spel toch anders zou verlopen dan verwacht. Met gezwinde draf steeg een der stamleden boven zichzelf uit. De vlag werd gepakt en in volle galop rende Inno terug naar de spelleiders om daar jubelend de vlag te overhandigen. Het groepje met de naam ‘Breezers’ had de eerste pot gewonnen.
Vanaf dat moment was alles anders. De volgende pot werd al snel gestart. En nu? Nu ging het er heel anders aan toe. Mensen werden achterna gezeten. Beroofd van hun kaartjes. Om bedroefd bij de spelleiders een nieuw kaartje te halen. Jaja de stamleden waren nu serieus bezig met het spel. Dit duurde nu ook een stuk langer. Maar toch werd er een vlag gevonden. Ditmaal waren de ‘Toppertjes’ de winnaars. En bij deze stand vonden de spelleiders het welletjes. Een gezapige 1 – 1.
Tijd voor de rit naar huis en de beslommeringen van een prachtige zondagmiddag.