“Mam, er is een ouder-kind weekend bij de scouting, wil je mee?” Zo begon een avontuurlijk weekend in de bossen van Zeist.
En met geen idee wat me te wachten stond heb ik flink staan inpakken. Met 2 grote weekendtassen en een kratje vol slaapspullen stonden we op zaterdag ochtend vroeg klaar. Mijn man vroeg lachend: “weet je zeker dat je echt alles hebt?” Wijzend op de grote stapel spullen…
Bij De Bison was het al een gezellige drukte. De leiding was al bezig met koffie zetten (een bezigheid die ze nog vaak zouden herhalen) en langzaamaan druppelden alle ouders en kinderen binnen. En terwijl de kinderen elkaar goed kennen en lekker buiten gingen spelen, zaten we als ouders nog een beetje onwennig bij elkaar.
Veel tijd om te zitten was er niet, want het programma was volgeboekt en een weekend scouting is een weekend actief meedoen.
Zoals het hoort werd er geopend, de vlaggen gehesen, gedipdipdopt, en hop naar het bos. Het eerste spel was “Buldog”. Rennen van de ene lijn naar de andere en dan door anderen worden tegengehouden en van de grond getild worden. Om gelijk goed te beginnen wilde Tobias ‘m graag als eerste zijn en raad eens wie dus ook mee moest doen?? Ja, ik dus. Gelukkig kregen we hulp van Gijs en zijn moeder.
Het spel werd een aantal keer herhaald en pas bij het laatste spel, toen alleen de kinderen het speelden zie ik dat ik begreep waarom ze het spel “bulldozer” noemden. “Neeeheee mama, Buldog! heet het” , maar echt, ze gingen als bulldozers tekeer.
We verlieten het bulldozer veld en vertrokken naar het terrein verderop, met veel heuvels voor het spel “smokkelen en stratego”, tenminste ik denk dat het zo heet.
Bij Dsjibie platen halen van het jungleboek, en die naar Sahi brengen, een heel eind verderop, en dan onderweg douane tegenkomen, die afhankelijk van de Stratego kaartjes de plaat afpakten of je lieten doorlopen. Klinkt niet al te moeilijk, maar het was lastig. Niet voor de kinderen die als snelle hertjes dat bos door scheurden, maar wel voor ons als ouders. Helemaal als er onverwachte boomstronken op de loer liggen…
Nou ja, een hoop schrammen verder en wisseling van teams waren er vele platen gesmokkeld en nog veel meer platen onderschept.
Moe, voldaan en hongerig zijn we teruggegaan voor een gezellige lunch bij De Bison.
Het middagprogramma hield een lange speurtocht in. Met een kruispunten-route, een Kabouter-Puntmuts-volg-het-verhaal-route en tenslotte de Smiley’s-Route. Erg leuk, en dus met een stralend blauwe hemel en vol goede moed en energie vertrok de eerste groep (waar ik bij zat). Maar het volgen van een kruispuntenroute bleek niet onze sterkste kant, want na het 4e kruispunt (van de 40), waren we het spoor al bijster! Op zich nog heel knap dat de heren in het team de juiste richting wisten in het bos naar de start van kabouter Puntmuts route. Dsjibie kwam als vliegende-post nog even drinken brengen (lang leve het mobiele netwerk).
Bij het einde van de KP-route was er een tweede post, waarbij de volgende opdracht werd verteld: “Ga naar de supermarkt, doe boodschappen voor een hoofdmaaltijd vanavond (8 personen) en kook die na de speurtocht. Het is een wedstrijd!”. Zo gezegd, zo gedaan. Boodschappen afgeleverd bij de leiding en het laatste Smiley stuk terug naar de Bison.
Het koken was een groot succes. Erg gezellig met elkaar in het welpen lokaal aan de slag en het duurde ook niet lang voor iedereen of kwam helpen, of even kwam ruiken om te weten wat er op tafel zou worden gezet.
Het eten zelf was een even groot succes. Een enorme pan Nasi, met roerei, pindasaus, atjar en kroepoek, plus Pasta-wokkels, met een enorme pan vers bereide pasta-saus, komkommer, worteltjes en stokbrood met kruidenboter. De bordjes gingen schoonleeg, en de bodem was zichtbaar in alle pannen. Wonder boven wonder gingen de vanille en choco-toetjes er ook nog gewoon in. Wandelen maakt hongerig, of is dat de magie van de scouting?
Dat het een wedstrijd was, waren we bijna vergeten, maar er werd serieus geproefd door een jury van 5 personen. En de pasta won, met 3 tegen 2 stemmen, voornamelijk vanwege de extra’s.
Na het opruimen en afwassen konden de bedjes worden opgepompt en klaargelegd. Met nog een bosspel (blikspuit) in het donker voor de welpen, was het genoeg. De welpen zouden nu wel moe zijn…toch?
Helemaal mis! (niet echt een verrassing). Ze maakten er een gezellig potje van.
We (de ouders) lieten de ketende jeugd aan de leiding over en namen de laatste uitdaging van deze dag aan: we gingen op beeldenjacht. 7 van de 120 beelden in Zeist hebben we van nabij mogen aanschouwen, maar moesten er wel een stuk voor lopen!
Eenmaal terug schoven we aan bij de openhaard, en met een hapje en een drankje werd het nog een lange avond.
Ook aan lange avonden komt een eind, en al snel lag ook het verkenners lokaal vol met vermoeide mensen…. Klaar voor een lange nacht, die vroeg werd verstoord door enthousiaste welpjes die vonden dat een weekend maar kort is, dus dat alle uren moeten worden benut. Toch is 5 uur ’s morgens niet fijn en de welpjes konden hup hup terug in de slaapzakken… (bedankt leiding!).
Op zondag ochtend een paar uur later, was het toch weer tijd om het weekend voor te zetten. Na het ontbijt was iedereen weer bijgetankt voor de laatste uren. We vertrokken naar de zandverstuiving (zo heet dat geloof ik), voor het snoepjes-smokkel spel. De winnaars hadden 76 snoepjes gescoord!
Terug bij de Bison tijd voor koffie, thee en limonade en de laatste spellen. Flesjesvoetbal en boompje verwisselen.
Met een officiële afsluiting, het pakken van de spullen, het afscheid nemen kwam er dan toch een einde aan een leuk ouder-kind weekend. Maar gelukkig hebben we de foto’s nog.
Vol spierpijn ben ik in de auto gestapt. “Is dit nou ongeveer wat jullie doen op een middag bij de scouting?”. “Ja mam”. De rest van de rit naar huis waren we allebei erg stil.
Marieke en Tobias