Op een donkere vrijdagavond kwamen in het altijd gezellige Bisongebouw de rowans bijeen met het plan om de groentjes (Bob, Jesse, Tomás en ik) te installeren. Na de geestelijke versterking van een kop koffie (en in sommige gevallen thee) begon de installatie.
Natuurlijk zouden de Rowans de Rowans niet zijn als dit op een speciale manier zou gebeuren. Het plan was om de groentjes eerst een aantal extreem zware beproevingen te laten doorstaan waarbij ze de dood in de ogen zouden kijken. Onze eerste opdracht was om onder alle omstandigheden een kop koffie te kunnen zetten dit houd in dat drie van ons geblinddoekt werden (Jesse, Tomás en ik) en dat Bob ons zou moeten coördineren. Tot overmaat van ramp was dit nog niet alles en werden we in allerlei standen vast gebonden. Zo eindigde Tomás vastgebonden aan een stoel en met zijn handen aan Jesse’s voeten. Werden Jesse’s handen aan mijn handen vastgebonden en werd Bob hier ergens tussen ingepropt. Zo liepen wij voetje voor voetje naar de keuken en vergaten daarbij de stoel die aan Tomás vastgebonden zat. Zodat wij onze hele weg weer heen en terug over konden doen. Nadat we eindelijk na veel geduw en getrek de keuken hadden bereikt hebben we de kop koffie gezet dit verliep zonder al te veel problemen.
Toen dit allemaal voor bij was kregen wij onze tweede opdracht: Haal twee dingen uit Zeist die met de Bison te maken hebben en ben terug voor half tien s’avonds. Het eerste ding dat we vonden was Bisonlijm zodat al onze aandacht gevestigd kon worden op het tweede object waarbij onze originaliteit natuurlijk zwaar hebben laten gelden.
Hierna kregen wij onze derde opdracht: loop 10 rondjes om een pion heen en probeer daarna in een keer tegen een bal aan te trappen. Bij deze opdracht werd hard gelachen en veel plezier beleefd. Toen we dachten dat alles voorbij was kwam er nog een vierde allerzwaarste beproeving aan: een ijskoud ijsje in je blote nek. De groentjes doorstonden dit allemaal zwijgend (op eentje na dan, drie keer raden wie) en zij werden officieel geïnstalleerd als rowans.
Groetjes Stijn…