Tijd voor de jaarlijkse boerenkoolmaaltijd! En dat betekent een leuke middag bij De Bison voor jong en oud, gezellig samen eten en daarna een beetje uitbuiken.. toch?
Tobias ging in de middag voor de leuke opkomst. Samen met de welpen, verkenners, rowans, stam en overige ouders en familieleden was er een ingewikkeld spel. Een beetje “Catan”, maar dan op z’n Bison’s. De welpen mochten smokkelen, en hebben het bos van links naar rechts en van Noord naar Zuid doorkruist. En wat de verkenners, rowans, stam en de rest nu precies hebben gedaan?? Iets met koersen, aan en verkoop van tarwe en een heleboel geld!
Uiteindelijk waren er vele winnaars.
Bij De Bison kwam de rook al uit de schoorsteen en de dampen uit de keuken. Het rook er echt heerlijk! De buiken knorden, maar moesten nog even geduld hebben. De verkenners en de welpen hadden nog veel energie en storten zich op wilde spelletjes. Ton omstoten en BULDOG tot het donker werd.
In het welpenlokaal vond iedereen een plekje en werd de uitslag van het Catan spel bekendgemaakt, waarbij de winnaars met luid gejuich hun eeuwige roem ontvingen. En om iedereen met een tevreden gevoel te laten starten met de boerenkool, kregen we te horen dat de rechter had besloten dat de scouts lekker mogen blijven rennen, spelen en lachen op het Padvinderslaantje.
De boerenkool met worst ging erin als…boerenkool met worst! De bordjes werden leeggeschraapt en bijgehouden voor een tweede ronde. Hulde aan de kok! (Hij is alweer ‘geboekt’ voor 2010.)
Ook het toetje was heerlijk: Een zeer feestelijke Vla-Vlip die erg in de smaak viel. Het werd zowaar even stil in het welpenlokaal… heel even.
Daarna was het tijd voor het uitbuiken….. en dat mocht in het bos! Niks lui met de pootjes omhoog blijven zitten. In het bos bevonden zich diverse riddergeluiden, het was alleen nog even nodig om ze te vinden. Maar het was erg donker in het bos, en laten we nu geen zaklamp bij ons hebben!! Toch lukte het om af een toe een pad te vinden, en het lukte ook nog om de geluiden te ontdekken. Het moet gezegd, af en toe zeer realistisch, maar die ‘dame in nood’ hadden we ons toch iets anders voorgesteld.
Met bijna alle riddergeluiden afgevinkt, zat het er weer op voor deze dag en konden we terug naar huis. Nog maar een jaartje en dan mogen we weer!
Tobias en Marieke