Binnenkomend in het verkennerlokaal zien we het: een 4 bij 5 meter groot twisterzeil. Met hierop een heleboel groene, gele, blauwe en rode stippen. Na wat ingekeuveld te hebben beginnen we met een kleine club wat onwennig aan het eerste potje. Al die rare standjes en pogingen om niet om te vallen leid ertoe dat de eerste ronde nogal vlot voorbij is. Niemand is op dat moment al echt fanatiek aan het twisteren. Maar ja de tweede ronde is snel gestart en men wordt al snel fanatieker! Zo fanatiek dat er al snel extra regels toegevoegd worden aan het ó zo onschuldige spelletje.
In het begin van iedere ronde gaat het snel met afvallers als er te weinig ruimte is om je handen of voeten op de stippen te plaatsen, snelheid is onmisbaar in deze selectiefase. Maar als de eerste selectie voltrokken is komt het aan op kracht, slimheid en het vastzetten van je tegenstander(s).
Wanneer een ronde dan toch te lang duurt zijn de spelleider en de afgevallen spelers nooit te beroerd onmogelijke dingen te bedenken om de afvoer van de laatste verliezers te bespoedigen. Dit natuurlijk onder het genot van een knabbeltje, een slokje en muziek op thema. Namelijk alles met ’twist’ in de artiesten naam of liedjestitel.
Na de opruiming en naborrel kon iedereen een spierpijnvolle zondag tegemoet gaan. Of viel dat nou uiteindelijk wel mee?
Groeten van een twister